Leven vanuit je ๐Ÿ’—

Leef vanuit je hart
Zo’n zin die je vaak in een tijdschrift ziet staan over leuker leven enzo. Ik vind het altijd zo mooi klinken en roept bij mij een verlangen daarnaar op. Maar hoe doe je dat dan?
Ik heb het net even ingetikt op Google,  leven vanuit je hart, maar daar werd ik niet veel wijzer van. Er kwamen allemaal websites naar boven ploppen over Yoga, Nieuwetijdskinderen e.d. en daar heb ik dan weer niet zoveel mee. Dus toch maar gewoon bij mezelf te rade gaan ๐Ÿ˜†. 

Het plaatje wat bij mij zelf naar boven komt als ik denk aan leven vanuit je hart is zo leven dat je doet wat bij je past en dat wat je van binnen beleeft ook van buiten te zien is. ‘Congruent zijn’ noemen ze dat ook wel met een mooi woord. Nou is dat eerste qua werk bij mij wel gelukt, ik voel me helemaal op m’n plek als coach. Maar doen wat bij je past betekent ook soms anders te zijn dan anderen om je heen. Dat vind ik nog best wel eens lastig.
Zo heb ik een vriendin die een geweldige gastvrouw is. Ze heeft altijd heerlijk gekookt als ik kom, het huis is strak en de tafel is leuk gedekt met mooi servies zonder stukjes eraf en dat soort rommeligheid ๐Ÿ˜ .  

En tja, als ze dan weer eens bij mij komt eten, dan zegt het ‘stemmetje’ in mijn hoofd dat het er bij mij minstens net zo mooi uit moet zien als bij haar!

Dat ‘stemmetje’ kent iedereen denk ik wel. Ze noemen het ook wel je ‘innerlijke criticus’. En dat is ook precies wat ‘ie doet. Hij geeft commentaar vanaf de zijlijn en doet dat niet altijd even vriendelijk. Dat stemmetje praat vaak vanuit het verleden, je hoort er meestal de tegeltjes en regeltjes in terug die je vroeger thuis hebt meegekregen; ‘zo hoort het!’ 

Maar als je eenmaal op eigen benen staat is het tijd om je eigen ‘tegeltjes en regeltjes’ te gaan maken en je leven in te richten zoals jij dat zou willen. Tijd om die innerlijke criticus zijn snuit te laten houden en te doen wat je zelf wil. Zodat je kunt leven vanuit je โค๏ธ .

Als mijn lieve perfecte-gastvrouw-vriendin komt eten doe ik natuurlijk wel mijn best om het gezellig te maken, maar het hoeft er allemaal niet perfect uit te zien. En sinds ik dat los kan laten kan ik me meer ontspannen en gewoon genieten van haar bezoek. Beter toch?!

Congruent zijn, aan de buitenkant laten zien wat er binnen in je leeft, is ook zo’n spannende. Durf jij te laten zien dat je boos bent als je je zo voelt? Gewoon eerlijk te zeggen dat die ander over je grenzen is gegaan? Durf je verdriet te laten zien en het eerlijk te zeggen als iets je verdrietig maakt? Ik denk dat de meesten van jullie hier nee op zullen antwoorden. Terwijl veel mensen zeggen dat ze het fijn vinden als iemand eerlijk en direct is, want je weet dan precies wat je aan iemand hebt. Je ervaart iemand als ‘echt’. Ik vind het ook zo fijn om bij zo iemand te zijn. 

Maar waarom doen we het dan zelf niet? ๐Ÿค”

Ik denk wel eens: hoe zou de wereld eruit zien als we allemaal wat ‘congruenter’, wat echter zouden durven zijn? Zonder de ander te willen kwetsen natuurlijk, want eerlijk zijn hoeft zeker niet op een botte manier. Ik ben daar al een tijdje op aan het kauwen en probeer zelf steeds meer eerlijk en echt te zijn. Best spannend, maar de moeite waard. Doe je mee? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *