So far so good…?

Madelief moest naar het ziekenhuis. Naar de allergoloog. Zoiets wordt voor je ingepland. De afspraak viel op een dag dat Peter thuis is. Ik zat op mijn werk.

Goed…twee adhd’ers bij elkaar die én de afspraak niet moeten vergeten én op tijd moeten zijn…. oftewel: een uitdaging.

We waren goed voorbereid. Het stond op de kalender. Er lag een briefje op het aanrecht. Vanuit mijn werk appte ik nog: ‘vergeten jullie de afspraak in het ziekenhuis niet?’

En ik zag dat ze de app gelezen hadden. So far so good.

Ik liet het los en stortte me op mijn werk op school.
Ineens maakte mijn telefoon een geluid:

         Madelief: ‘eh…mam… we waren wel op tijd!’

         Ik: ‘…wat goed! Ik voel alleen een ‘maar…’  klopt dat?’

         Madelief: ‘ja…we waren in het verkeerde ziekenhuis…’

Mijn eerste reactie was: ‘slik, zucht, dat gaat geld kosten’. Maar dat app ik dan natuurlijk niet terug. Ik reageerde met een lachende smiley.

Want grappig is het natuurlijk ook wel. Doen ze zo hun best, gaat er toch iets mis. Iets dat ik ook niet duidelijk had gezegd van tevoren.

Volgende keer beter… dan schrijf ik op de kalender ook erbij welk ziekenhuis het is! Die avond pak ik mijn tekenblok en maak er maar weer een strip van!

so far so good

 

janetIk ben Janet Klein. De 40 gepasseerd, al 16 jaar getrouwd met Peter en moeder van drie kinderen: Madelief (15), Tess (12) en Ruben (11). Manlief, Madelief en Ruben hebben ADHD. Tess heeft ADD. Ik heb hierdoor een leven dat nooit saai is.

De afgelopen jaren ben ik gaan tekenen om mijn ervaringen een plek te geven. Deze stripjes leidden tot herkenning bij en gesprekken met anderen. Ik heb inmiddels één boekje mogen maken van mijn strips: Stuitermam. Ervaringen van een moeder in een ADHD gezin. Mijn motto: ‘genieten van deze vier prachtige mensen en met humor en zelfspot kijken naar de situaties die het leven met hen oplevert’.

Heb je een reactie op de blog van Janet? Laat het ons hieronder weten.

a.u.b. log in om een bericht te plaatsen