Ridders van de ronde tafel

Ik doe dus veel. Heel veel, en dit doe ik dus ook met hart en ziel. Een prachtige eigenschap van ADHD-ers vind ik dat. Je stort jezelf vol enthousiasme in dingen, en de meeste mensen met ADHD zijn ook ontzettend begaan met andere mensen. Ik vergelijk ons een beetje met ridders van de ronde tafel. We vechten voor wat we belangrijk vinden, zonder bang te zijn om je uit te spreken over het onrecht dat je om je heen ziet. (Dat is er bij mij vaak al uitgeflapt voordat ik kan bedenken dat het me misschien wel in een vervelende situatie kan brengen.)

Er zit ook een keerzijde aan deze prachtige eigenschap, want als je altijd maar doorgaat ligt een burn-out op de loer. Ik heb het in mijn leven 3 x ( ja deze ezel stootte zich wel 3x aan dezelfde steen) meegemaakt voordat ik begreep dat ik toch iets moest veranderen aan de manier waarop ik leefde. En het is gelukt! Ik ben nog steeds een heel bezig bijtje, maar ik raak niet langer zo uit balans dat mijn lijf ermee stopt. Hieronder zal ik je vertellen wat mij geholpen heeft de balans te vinden en te behouden. Wie weet heb jij er ook iets aan.

Ik eerst!

Ik heb geleerd dat ik vooral voor anderen moet zorgen en dat ik voor iedereen klaar moet staan. Gezien dit ook bij mijn persoonlijkheid past heb ik dit ook gedaan, en verzandde ik zelfs in het constant iedereen naar de zin maken. Het is dan ook niet heel raar dat de batterij dan op een gegeven moment op is. Alleen het hiervan bewust worden was al een eyeopener. Nou wat kan je er dan tegen doen? Juist heel goed voor jezelf zorgen VOOR dat je voor alle anderen gaat zorgen. En zorg dat je echt tijd voor jezelf inplant. Desnoods blokkeer je het echt in je agenda zodat je niet toch verleid wordt om iets voor een ander te gaan doen.

Nee, is ook een antwoord

Ik heb geleerd om nee te zeggen. Nee tegen dingen die niet fijn voelen. Nee als er geen ruimte in mijn agenda over zou blijven om op te laden. Nee als ik er gewoonweg geen zin in heb. En ik kan je vertellen dit voelde heel erg tegennatuurlijk in het begin, maar het heeft me heel veel opgeleverd.

Bewegen

En dan heb ik het niet over mijn gewiebel en gefriemel, maar over bewegen in de zin van lichamelijke oefening. En dan het liefst buiten. Dus een wandeling, of ga eens met de fiets in plaats van de auto. Beweging zorgt voor de aanmaak van endorfine en ook alleen het buiten zijn zorgt voor stress verlagende hormonen in je lichaam. En daarnaast kan je iets van je overtollige energie kwijt.

Mindfulness

En dit vond ik best een moeilijke, met dat Ferrari brein. Mindfulness is niets anders dan volledig bezig zijn met hetgeen dat je NU aan het doen bent. Wat ik gebruik om hiermee te oefenen is yoga. En niet de yoga waarbij je weet ik het hoe lang in een positie moet blijven staan, want dat is wel een hele grote uitdaging, maar bijv. poweryoga. Je bent dan lichamelijk hard aan het werk, maar dat leer je op het ritme van je ademhaling doen. En dit brengt je in het hier en nu. En die ademhaling heb je altijd bij je! Na heel wat oefenen ga je merken dat je ook buiten de yoga mat je ademhaling als tool kan gebruiken om terug te komen in het hier en nu. En dat verlaagt je stressniveau weer.

Vraag om hulp

Het is oké om te zeggen dat het even niet gaat. Dat is juist heel dapper. Schakel dan ook iemand die je kan helpen door iets uit handen te nemen of gewoon even naar je wil luisteren. Of iemand die mee kijkt naar je ritme. Ik heb mijn moeder ingeschakeld als vaste oppas voor een weekend per maand. Dat weekend is helemaal voor mij en ik kan precies doen wat goed voelt voor mij zonder dat ik rekening moet houden met een ventje van 5. Daarnaast heb ik ook nog gesprekken met een ADHD coach die me bewust laat kijken naar wat ik allemaal doe en wat ik doe om te ontspannen. En die het ook gewoon zegt als ik doordraaf.

Beste mede ridders van de ronde tafel. Ik hoop zo dat jullie ook manieren gevonden hebben om in balans te blijven, want ik ben er van overtuigd dat de wereld ons nodig heeft. Mensen die durven innoveren, tegen de stroom in durven gaan, oplossingsgericht zijn, eerlijk zijn, en staan voor wat ze geloven. Ik schaam mij dan ook niet voor mijn ADHD. Ik ben tenslotte een dappere ridder! En jij dus ook!

Dit is Lotte. Lotte is een 31 jaar jonge (al is dit volgens haar zoontje van 5 stokoud) alleenstaande moeder van een bijzonder jongetje van 5. Ze is eigenaar van Kindercoachpraktijk “Naar Buiten” waar ze zich inzet voor kinderen en gezinnen die het even moeilijk hebben. Hiernaast mag ze ook binnenkort starten met het coachen van Mantelzorgers, waarbij ze hen helpt de balans terug te vinden.
Lotte doet heel veel, en dit alles ook met hart en ziel. O ja, en ze heeft ADHD.  

Lotte schrijft voor De AD(H)D Coach waar ze allemaal druk mee is en waar ze zelf tegenaan loopt. Meer over en van haar vind je op haar eigen blogsite
https://happymevooreenhappyyou.wordpress.com/.

 

Wat is jouw belangrijkste eye-opener in deze blog?
Laat het ons hieronder weten. Dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *